Windy Wellington

Na Napier had ik nog één stop op de planning op het noorder eiland: Wellington.

Tijdens mijn verblijf in Napier was ik aan de praat geraakt met het Canadese stel waarmee ik de kamer deelde. Ook zij hadden thuis alles opgezegd voor het reizende leven, maar waren nu toevallig ook onderweg naar Wellington. Daar gingen ze een tijdje een huis huren om te kunnen werken en de financiën iets aan te trekken. Ze stonden al met één been, nee twee benen, buiten de deur toen hij zich omdraaide en vroeg: ‘Wil je anders niet meerijden?’

Nou graag! Snel mijn spullen in mijn tas gepropt en daar gingen we. Nog wel even langs een farmers market onderweg, nog even lunchen ergens, ik vond het helemaal mooi. Ik werd netjes afgezet voor mijn hostel in het midden van Wellington. Opnieuw had ik te lang gewacht met boeken, dus nu was mijn bed iets duurder dan normaal, maar wel in een vierpersoonskamer met eigen badkamer. Luxe!

Er is zat te doen in Wellington en ik heb lekker mijn tijd genomen om het Te Papa museum te bezoeken (met colossal squid), door de botanische tuinen te sjouwen (met rozentuin) en bult op bult af te sjouwen op zoek naar het best uitzicht.

Wellington Cable Car

Bovenop de berg bij de cabel car zit een parfumerie, prachtig ingericht in victoriaanse stijl. Ik raakte aan de praat met de parfumeur en toen mijn Engels me weer eens verliet zei hij: ‘Je mag het anders ook in het Nederlands zeggen.’ Ze zitten ook overal, die Nederlanders. Deze was voor de liefde naar Nieuw Zeeland geëmigreerd. De relatie was ondertussen over, maar een paar jaar geleden had hij een andere grote stap gewaagd en zich gevestigd als parfumeur. Schijnbaar is maar één op de miljoen mensen parfumeur! Hij maakt alles zelf. Het was super interessant om hem even te spreken, zo boven op een berg in Wellington.

Mijn verblijf in de stad liep uit omdat de ferry volgeboekt was (lekker gepland van mijn kant), dus had ik de kans om nog een interessant persoon te ontmoeten: Vicki. In eerste instantie had ik haar benaderd via couchsurfing, maar door miscommunicatie heb ik nooit bij haar kunnen slapen. Toen ik een dag langer in Wellington moest blijven stuurde ik haar een berichtje om te kijken of we toch nog iets konden regelen. Dat bleek een hele leuke dag te worden met haar en haar twee teckels, Baz en Bella. Ze liet me de omgeving net boven Wellington stad zien en daarna gingen we met de teckels door naar het strand, met als afsluiting fish and chips.

Baz de teckel

Vicki is de spin in het web van Poirua, de persoon die iedereen kent en in de gaten houdt om te kijken of alles goed gaat. Toen we terugkwamen van het strand stelde ze me voor aan een oude vriendin van haar, Mary. Mary is 83 jaar oud en een beetje doof, maar haar geest is nog zo scherp als een mes. Ze vertelde me over de tijd dat ze in Engeland werkte als kleurontwikkelaar voor Kodak, toen het nog een hele wetenschap was om een foto in de juiste kleuren te ontwikkelen. Ze had haar oude camera van 1946 nog! Fantastisch mens met een leven vol geleefd.

Vintage camera Kodak Brownie Flash III

Zo merk ik weer hoe leuk ik het vind om zoveel verschillende mensen te ontmoeten en te horen hoe ze zijn gekomen waar ze nu zijn. Wat ze gedreven heeft om iets te gaan doen of ergens uit te komen. Ik ga proberen beter bij te houden wat me allemaal wordt verteld, zodat ik al deze interessante mensen ook aan jullie voor kan stellen!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *